Twee keer een gescheurde kruisband, een deels verwijderde meniscus en een eindeloos lijkend revalidatietraject. Voor veel voetballers zou dat het moment zijn om definitief afscheid te nemen van het spelletje. Maar niet voor Kees Wolters. Wonder boven wonder – en vooral dankzij keihard werken – staat de 30-jarige middenvelder inmiddels weer wekelijks in het eerste elftal van CION. Met zijn vader Toon Wolters als trainer heeft hij zelfs een extra motivatie gevonden.
Door: Mischa Keemink
De laatste zware blessure liep Wolters op in een avondwedstrijd tegen Victoria, nog in zijn tijd bij HBSS. Wat volgde was een half jaar vol operaties, fysiotherapie en vooral veel geduld. “In de voorbereiding daarna heb ik wel weer aangesloten, maar richting de winterstop kreeg ik opnieuw veel last van beide knieën. Toen was ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee,” vertelt hij eerlijk. Het plezier leek even verdwenen.
Toch bleef het kriebelen. “Als je dan langs de lijn staat of op het strand loopt, dan mis je gewoon iets. Ik hou van voetbal.” Via vrienden en bekenden bij CION – onder wie fysiotherapeut Rob en technische man Sebas Verburgh– kwam hij voorzichtig weer in aanraking met het idee om het te proberen. “Ze speelden op gras, dat leek me ook een voordeel. En de club trok me gewoon. Het deed me denken aan het oude SVDPW gevoel maar dan in Vlaardingen.
Die zomer werd er keihard gewerkt. Veel hardlopen, veel krachttraining en eindeloos vertrouwen opbouwen. “Conditioneel was ik fit, maar in mijn hoofd zat nog wel de vraag: moet je hier wel aan beginnen?” Toch deed hij het. Stap voor stap. Eerst loopwerk, daarna positiespel, langzaam weer duels. “Je merkt dan: hé, ik win een kopduel. Of ineens maak je een sliding zonder na te denken. Dan groeit het vertrouwen.”
Het ging sneller dan verwacht. In een oefenwedstrijd tegen Overmaas maakte Wolters zijn eerste minuten: een kwartier, zonder klachten. Daarna volgden minuten bij het tweede elftal en al snel zijn competitiedebuut bij het eerste. “Na Voorschoten stond ik eigenlijk alles in de basis. Dat had ik van tevoren nooit durven denken.”
Wat CION voor hem zo bijzonder maakt, is het clubgevoel. “Het doet me denken aan de clubs waar ik vroeger speelde: gezellig, familiair, iedereen blijft hangen in de kantine. Op donderdagavond samen eten, voetbal op tv, volle trainingen. Dat had ik echt gemist.” Ook de betrokkenheid tussen het eerste en tweede elftal valt op. “Spelers van het tweede komen gewoon kijken bij uitwedstrijden. Dat zegt alles.”
En dan is er nog zijn vader Toon, inmiddels de trainer van CION. Voor Kees geen onbekende situatie. “Ik weet hoe hij is: direct en eerlijk. Hij behandelt mij hetzelfde als iedereen. Misschien voel ik zelfs extra druk, want als ik verlies, verliest hij ook.” Juist dat werkt motiverend. “Ik haat verliezen, dus dat is alleen maar extra brandstof.”
Ondanks dat de resultaten dit seizoen nog wat achterblijven, is Wolters positief. “We hebben genoeg kwaliteit, het gaat echt wel komen. En ik heb het geweldig naar mijn zin.” Na alles wat ik heb meegemaakt, is dat misschien wel mijn grootste overwinning.”
Foto” Mischa Keemink
