Op 22 juni 1986 ( veertig jaar geleden) gebruikte God zijn linkerhand om het door Argentina zo gehate Engelse voetbalteam te verslaan. Het was Zijn toorn vanwege de vier jaar daarvoor door Engeland begonnen Falklandoorlog tegen Argentinië. De scheids zag het incident over het hoofd en de VAR was nog niet geboren. Op de persconferentie na afloop claimde Maradonna dat zijn doelpunt gedeeltelijk met zijn hoofd werd gemaakt, maar ook een beetje met de hand van God.“ Het is nog steeds één van de bekendste uitspraken in de voetballerij. Zoiets als ”Je gaat het pas zien, als je het doorhebt.” (citaat: J C. Cruijff)
Ikzelf groeide op in een Vlaardings Christelijk gezin met dagelijks bijbel lezen, bidden vóór het slapen gaan en psalmen leren voor de maandagjuf op de lagere school. Op zondag gingen we natuurlijk naar de kerk. Mijn vader vertelde dat God altijd alles zag en het heelal bestierde en in het Grote Logboek op schreef wat er niet deugde aan aardse zondaars. Dat moet dan wel een heel groot boek zijn, dacht ik. In mijn agenda kon ik alleen mijn huiswerk kwijt. Toen ik eindelijke acht jaar was, mocht ik op voetbal, maar dat movht ik alleen bij de Christelijke voetbalclub Zwaluwen. Destijds de grootste amateurclub van Nederland.
Mijn vader vertelde thuis ons vaak over zijn oorlogservaringen: hij vocht als gemobiliseerde soldaat bij de Grebbenberg tegen de Duitsers en toen de vijandige kogels te dicht over zijn hoofd vlogen, beloofde hij aan de Heer: “Ik zal nooit meer een druppel drank drinken, als ik mijn moeder nog mag zien.” Die belofte van hem werd voor mij later een vloek, toen ik jaren daarna mijn vader na een familieverjaardag zag likken aan de flessenschraper uit de bijna lege fles advocaat. Daar zat toch alcohol in? Wekenlang dacht ik dat mijn vader gestraft zou worden voor die zondige daad en dat we hem op een dag niet meer konden wakker maken. Weken gingen voorbij maar scheidsrechter God vond de overtreding blijkbaar niet erg genoeg voor een rode kaart. Die lustte op zondag ook graag een advocaatje met hemelse slagroom.
Mijn vader die door een ernstig ongeluk op de Vlaardingse kunstmesfabriek gehandicapt was, trainde mij in het Oranjepark in Vlaardingen vrijwel iedere middag. Ik moest volgens hem keeper worden. Hij keepte vóór zijn huwelijk zelf bij MVV’27, de club die hij mede had opgericht. Onze jassen waren doelpalen Mijn moeder breide een keeperstrui van verschillende restjes wol: bordeaurood met een witte V. De eerste wedstrijd was in D13 tegen D14. Het regende die middag pijpenstelen en kleine ik kon zelfs niet bij de toen vaak opgehangen dwarslat. De jongetjes van mijn team scholden me flink uit, de ruststand was 0-6 en ik vroeg huilend aan de leider of ik gewoon mocht voetballen. Het regenen was opgehouden, maar m’n tranen speelden door. Ik wilde eigenlijk helemaal geen keeper worden. In zo’n geval word je gewoon linksbuiten gezet. Het moet de hand van God zijn geweest : alsnog de straf voor mijn vader van de zondige lik advocaat. Maar voor mij de beloning, zodat ik jarenlang linksbuiten mocht lopen. Altijd op zaterdag natuurlijk. Zondag bleef toch een heilig dag thuis. Van mijn oprechte kindergeloof heb ik weinig resultaten op het veld gemerkt. Als spits hield ik het daarom maar bij schietgebedjes.
In katholieke landen als Spanje, Portugal, Frankrijk en Brazilië slaan voetballers als Péle, Romario, Ronaldo, Messi, Modric, Mbappé of Neymar kruisjes, voordat ze het veld opgaan. Die riyuelrn worden vaak gretig beloond. In de Bijbel staat: “Je kunt niet God dienen én de Mammon. (Lucas 16: 9-13) Maar bij voetballers kan dat natuurlijk wel: kruizen slaan en godsgruwelijk veel geld binnen harken.
Maar zou Messi na het missen van een WK-penalty toch ook niet binnensmonds vloeken: “madre mia”. Zo’n lieve vloek wordt dan van boven beloond met twee doelpunten en de eerste plaats op de eeuwige WK-ranglijst. Gelovige scheidsrechters zorgen voor de rest. Messi wordt zo ooit Maradonna.
De meest gezegende Nederlandse voetballer was ooit de Spakenburger IJsselmeervogel Jaan de Graaf. Die beroepsvisser tekende in de jaren zeventig een profcontract bij AZ, waarin hij liet opnemen dat hij nooit op zondag hoefde te spelen, want dan moest hij naar de kerk. Hij hield altijd woord en de Heer beloonde de rappe linksbuiten met 199 doelpunten bij de Vogels.
2026: Ineens is daar de openbare Nederlandse geloofsbelijdenis tijdens dit WK: meer dan de helft van het team is lid van een selectief bijbelclubje. Onder aanvoering van goeroe Van Dijk bidden onze topspelers vóór de wedstrijd het Onze Vader, lezen bemoedigende teksten uit de Statenbijbel en verzoeken Onze Lieve Heer om steun tijdens de wedstrijd. Nog niet iedereen bij Team Nl. is openlijk uit de kast met de Bijbel gekropen, maar naast Malen zijn Dumpfries, de gebroeders Timber, de pas in wijwater gedoopte Summerville, Gakpo, De Vrij en natuurlijk Memphis lid. Brobbey twijfelt nog. Donyell Malen is ook een zeer vurige aanhanger van het clubje. Tot nu heeft hij op het WK nog niet gescoord, maar daar zit een hogere bedoeling achter, die gewone stervelingen nu nog niet kunnen zien. Ook Woutje W. heeft zich recent aangesloten in de hoop een invalbeurt te krijgen.
Maar voor Woutje staat er een bepaalde tekst in de Bijbel die hij gruwelijk vindt. ”Als iemand u een klap op de ene wang geeft, keer dan hem ook de andere wang toe. “ (Mattheus 5 vers 38-39). Hij riep dan ook tijdens zijn doopritueel : “Ik ga voor oog om oog, tand om tand.” (Exodus 21 vers 24.) Het antwoord was dat het dan zijn eigen uittocht werd, en draaide hij snel bij. “Dan maar de eerste klap is een daalder werd”, probeerde hij nog, maar die spreuk komt niet uit de Bijbel, ook niet in de nieuwste vertaling.
Malen en Memphis zijn dus de moderne zendelingen: Team-NL moet helemaal bekeerd worden. Wie niet vóór 1 juli a.s. kiest voor het lidmaatschap van het genootschap, gaat met Corendon naar huis of zit op de bank. Met 100 % leden van de Bijbelclub wordt Nederland vast en zeker wereldkampioen.
Er is echter één probleem: Nederland speelt dinsdagochtend op een onchristelijke tijd in de tweede ronde tegen Marokko (99 % is moslim). Het wordt dus een strijd tussen twee geloven op één groen kussen, volgens mijn vader “slaapt daar de duivel tussen.”
O ja, de les van de teen van Casillas nog even. In de finale van het WK 2010 rende Arjen Robben op de Spaanse doelman af. Die teen van Casillas bleek destijds de directe oorzaak van de Nederlandse nederlaag. Robben had echt beter moeten weten. Toen hij in 2013 in de Champions League antwoordde op een vraag van een Duitse journalist of hij de hulp van de Heer had gehad bij het maken van het fraaie, beslissende doelpunt: “Ik ben niet gelovig en ik heb ook weinig op met religie.”
Toevallig was de Dortmunddoelman Weiderfeller ook een afvallige. Dan komt de afrekening altijd.
Iker Casillas daarentegen was een overtuigd katholiek. Hij kreeg dan ook de hulp van de teen van Onze Lieve Heer. We hadden dus ooit een keer wereldkampioen kunnen zijn, als Robben een trouwe kerkganger was geweest. Zo simpel kan het zijn. Tegenwoordig gedraagt hij zich ook al niet zo netjes als juniorenleider. Hij slaakt menige vloek in de richting van de jeugdige scheidsrechters. Die wordt dus nooit meer kampioen. Casillas ging later de Paus in Rome bezoeken om hem de wedstrijdbal bezorgen.
In het verleden heb je trainers gehad die een team samenstelden op basis van astrologie. Raymond Domenech van Frankrijk was daar één van. Hij wilde wel Rammen maar geen Schorpioenen in zijn elftal en de ballenvanger moest Maagd zijn. Bij het WK van 2010 rebelleerden de spelers vanwege die Heidense filosofie en wilden niet meer onder hem trainen. Frankrijk werd meteen in de groepsfase uitgeschakeld.
Koeman en handlanger Van Dijk doen er dus verstandig aan om nu, na de groepsfase, sowieso alleen leden van het Nederlands Bijbelclubje in de basis te zetten. Dat zeker doen tegen Marokko. Je moet Onze Lieve Heer natuurlijk wel een handje helpen. Anders wordt het straks de vuist van Allah en de Grote teen van doelman Yassina Boudou.
