Begin april 1994 mocht ik met mijn middelbare school een studiereis meemaken naar Marokko. Dat land was dat jaar als ontwikkelingsland het eindexamen-onderwerp en ik was stand-in voor de aardrijkskunde docent die vanwege een hoge zwangerschap van zijn vrouw thuis niet weg mocht. De eerste overnachting in Marokko was in een vrij luxe hotel in Casablanca. Het werd een bizarre eerste avond voor de onschuldige leerlingen: in de bar zaten fraai uitgedoste en gewillige dames die enkele keren op die avond met rijke mannen een etage hoger gingen. Interessant? Misschien was er een examenvraag over te bedenken. Bijvoorbeeld de werkgelegenheid in ontwikkelingslanden.
De eerste nacht op een schoolreis is altijd onrustig. Om 07.00 uur trok ik dan ook de rolluiken op en keek meteen uit op het strand van Casablanca. Ik geloofde mijn ogen niet: honderden jonge voetballertjes bonden met elkaar de strijd aan. Ik bleef geboeid kijken naar de dribbelaars die op het natte zand vrolijke schijnbewegingen en panna ’s aan de lopende band maakten. De altijd in dat land verplichte gids voorspelde dat er zoveel voetbaltalent rondliep in Marokko dat ze ooit wereldkampioen zouden worden. In 2022 waren ze er al vlakbij. Na mogelijke winst op Canada zijn ze weer bij de laatste acht.
Een paar dagen later kwamen we na een gevaarlijke reis over de Hoge Atlas in aanraking met Berberjochies die op blote maar met eelt geharde voeten in het woestijnzand voetbalden. Ze waren erg nieuwsgierig naar de meisjes en keken ook begerig naar cadeautjes: de meegenomen schoolpennen en ballen waren snel uitgedeeld. Omdat ik nog wat jonger was, blond en nog wel een beetje kon voetballen, vroegen ze wie ik was. “Ik ben de broer van Ronald Koeman”, zei ik voor de grap. Dat sloeg in. Koeman werd in die tijd geadoreerd. De hele middag daarna liep ik met twee jongetjes hand in hand door de woestijn. Bij de bus zette ik mijn nagemaakte handtekening van Erwin op veel kladpapiertjes.
Deze week filosofeerde ik of één van de strandvoetballers uit Casablanca of de Atlaswoestijnjochies het nationale team van Marokko had gehaald. Van mij was die handtekening dan niets meer waard. De gids had gelijk gekregen. Marokko is een voetballand geworden. Wint de Afrika Cup, op papier dat nog wel. Sterker nog: Afrika is een prima voetbalwerelddeel geworden. Maar liefst 9 landen uit Afrika gingen naar de tweede ronde. Dat was dit keer overigens niet zo heel gek met 48 ploegen. Alleen Algerije bakte er in de tweede ronde weinig van. Maar Ivoorkunst, Congo, Senegal, Ghana, Zuid-Afrika hadden de winst in handen, maar werden op het nippertje vlak vóór of net in de verlenging met pech uitgeschakeld. Penalty’s nemen (Egypte en Marokko) kunnen die landen ook beter dan de Westerse landen die fratsen willen uithalen.
Vannacht keek ik naar de Argentijnen tegen Kaapverdië. In de familiepool had ik 5-0 voorspeld met drie keer Messi Ex-voetballers van o.a. Sparta, Fortuna Sittard, PEC Zwolle, de bij Feijenoord afgewezen Cabral lieten echter zien wat je op het veld kunt bereiken als je ergens in gelooft (en dan bedoel ik niet het eerder door mij genoemde Nederlandse Bijbelclubje) Slechts één speler staat onder contract bij een club van naam: Villareal. Doelman Vozinha (“omaatje”) keept in de Tweede Divisie in Portugal. Fris en vrij (met slechts vier verdedigers) traden ze de huidige wereldkampioen tegemoet. Zonder gekke tactiek, zonder angst om weggespeeld te worden en een doelman die tot twee keer toe een miljoenenvoetballer uitspeelt. Geen schoppartij (1 x geel). Twee mooie Cabo-doelpunten die de Argentijnse publiek schrik aanjoegen. Infantino (de vliegtuigmaniak op weer een tribune) zag zijn WK al mislukken. Penalty’s lonkten voor de debutant totdat.Borges (volgens de FIFA dan) in eigen doel kopte. Een deceptie? Welnee.
Het hart onder de riem. Het was het beste resultaat dat Cabo Verde op 4 juli 2026 kon bereiken. Ook voor hen is dat voortaan een Nationale Feestdag, ook nog in Amerika Winnen met strafschoppen en het getreiter van Messi moeten aanzien. En dan a.s. dinsdag worden uitgeschakeld door de farao’s van Egypte. Dat is veel erger dan verliezen van de ex- of zelfs aanstaande wereldkampioen. De geschiedenisboeken van Kaapverdië zijn erbij gebaat dat ze verloren hebben. Cabo Verde Parabens a todo (Van harte gefeliciteerd). Op het Afrikaanse eiland dat eigenlijk Caraïbisch lijkt, gaan voortaan honderden jongetjes op zondag voetballen: op straat en op het strand, ze hebben foto’s van hun helden op hun mobieltje en worden later gescout door Europese of Afrikaanse voetbalkenners.
Bij FC Maense, die heerlijke voetbalclub op Nieuw Vreelust in Rotterdam-West gaan zich komende weken veel voetballers melden. Ook als je een buurman hebt, die Cabo is, mag je lid worden. Van de huidige vierde klas West II vliegt het vlaggenschip van FC Maense in vijf jaar tijd naar de eerste klas. Spelers worden weggekocht door grote clubs, worden geselecteerd voor Oranjeteam O16 enz. En als ze echt goed worden en het paspoort is tweezijdig, dan maken ze over een paar jaar de keus om voor het Afrikaanse eiland te spelen in plaats van Nederland. Daar is overugens helemaal niets mis mee. Droog je tranen, Kaapverdië. Ooit zal de WK-finale Marokko -Cabo Verde worden. Ik zal het zelf niet meer meemaken, dus bewaar deze column op je PC .
