Michael van den Bos (HVC’10) maakt rentree na blessureleed

Direct na de oefenwedstrijd van HVC’10 tegen Lyra had ik een vraaggesprek met Michael van den Bos die na een jaar weer minuten in het eerste maakte na zijn zware blessure.

Door Cees van der Pol

Hoe vond je het gaan?
Heerlijk om weer in het veld te staan, vorige week op het trainingskamp 30 minuten en nu een halve wedstrijd. Fysiek ging het best lekker en ik moet nu  proberen om weer helemaal terug te komen.

Het was een heel naar jaar voor je. Wat gebeurde er precies?
Vlak voor kerst 2021 speelden we een oefenwedstrijd tegen de jeugd van Quick. Ergens bij de achterlijn ging het zo maar mis en het voelde meteen niet zo goed aan. Er was ook geen sprake van een overtreding of zo. Ik dacht eerst aan een verrekt binnenbandje en de winterstop kwam eraan, dus waarschijnlijk geen groot probleem.

Maar dat werd het wel?
Ja, toen ik na de rustperiode  weer begon met trainen, ging het achter elkaar enkele keren  mis. Ik ging er een paar keer door heen en toen wist ik wel wat er zou kunnen spelen. In 2012 had ik namelijk  links een kruisbandblessure opgelopen en toen ik  nu een scan liet maken, bleek inderdaad  dat de kruisband in mijn rechterknie was afgescheurd.

Einde voetbalcarrière, dacht je?
Zo iets flitst wel door je hoofd, moet ik eerlijk zeggen. Maar ik kan voetbal op dit moment in mijn leven gewoon nog  niet missen. Je moet je wel laten opereren, als je ooit nog iets op sportgebied wil betekenen. Anders kun je later niet eens een partijtje beachvoetbal of tennis spelen. Maar het is natuurlijk niet niks, want ik wist hoe lang de revalidatieperiode na een operatieve ingreep zou gaan duren. Negen maanden minimaal.

Geopereerd in een kliniek?
Ja, in de Bergmankliniek in Rotterdam  zitten kniespecialisten en er is een relatief korte wachttijd. Op 9 mei ging ik onder het mes, een dag later ben je thuis en dan begint het pas. Maar na een paar weken mag je dit doen en weer later dát. Ik was vastbesloten om terug te komen. Van lieverlede mocht ik steeds meer doen. Later zelfs weer een beetje hardlopen.

Maar het was een moeilijke tijd?

Ja, dat viel mentaal gezien niet mee. Net toen HVC’10 aan die heerlijke  nacompetitie moest beginnen,  stond ik met krukken aan de kant. Ze speelden fantastisch tegen Sparta en Heinenoord en dat vind je natuurlijk heel fijn. Maar als je niet meedoet, is het toch anders. Zo’n mooie periode maak je als speler namelijk niet vaak mee. Het is toch een hoogtepunt voor een amateurspeler.

Daarna nog meer ellende?
Het ging in de zomer steeds beter met mijn knie. Ik kon best ineens veel meer, maar voetballen is er dan nog niet bij. Het was bovendien weer een vervelende periode, want HVC’10 draaide tegen verwachting in het begin van deze  competitie helemaal niet. Er werden vrij veel wedstrijden verloren en ook dan sta je aan de kant machteloos. Dan wil je zo graag het veld in gaan. Maar het kan nog niet en je moet het ook niet willen.

Er staat toch gewoon een jaar voor?
Eigenlijk wel. Ook bij de profs. Ik had daarom min of meer gerekend op de maand  februari om weer te kunnen spelen. Maar de laatste tijd is het erg voorspoedig gegaan.

Hoe voelt het nu?
Ik ben zo blij dat ik  vorige week een half uur en vanmiddag al een halve wedstrijd heb kunnen spelen. Ik moet nog even wachten of er een reactie in mijn knie komt. Ik hoop en verwacht het niet.

En nu weer snel in de basis en aanvoerder?
Natuurlijk wil ik graag in het eerste spelen, maar ik heb er ook vrede mee als de trainers beslissen dat ik eerst maar in het tweede moet beginnen en proberen nog langer te speken. Dat kan ook, maar dat ligt niet aan mij. In ieder geval had ik vanmiddag dat heerlijke gevoel weer gras onder mijn voeten te hebben.

Kunstgras toch?
Ja en toch speel ik liever met zo’n blessure op natuurgras. Bij kunstgras kan je voet wel eens blijven staan, Natuurgras geeft, vind ik, meer rek. We gaan zien wat mij de komende weken brengt. Maar met wat geluk kan ik een groot deel van de tweede helft van de competitie meemaken. Minimaal op plaats acht eindugen  is de boodschap in onze sterke afdeling met CWO, VFC en CIon. Het wordt zwaar genoeg.

Foto: Danny Ploegaert


Het laatste nieuws:

Avatar foto

Mischa Keemink

WaterwegSport.nl - info@waterwegsport.nl