Koningsgezind
Hoewel amateur-columnist, ben ik zeker geen republikein. De sympathie voor het Koningshuis is mij thuis met de CHU-paplepel ingegoten. Mijn vader had tijdens zijn Soestdijkse dienstplicht ‘Juliaantje’ nog bewaakt. Op Koninginnedag liep ik dus als kind verkleed mee in de optocht. Je geneerde je er in die tijd niet eens voor. Als onderwijzer op een basisschool repeteerde ik wekenlang de liedjes voor de Oranjeballade en moest je in die tijd de Hoekse kinderspelen mee organiseren. Ieder kind kende destijds het Wilhelmus, in tegenstelling tot sommige Internationals nu die alleen hun lippen bewegen..
Ik moet er niet aan denken dat Nederland in het buitenland wordt vertegenwoordigd door de Jettens, Bonteballen, Eerdmannen of Klavertjes. Natuurlijk zijn er nogal wat smetjes op het Oranje Koningshuis op te merken: Prins Hendrik, de prins-gemaal van Emma, was een schuinsmarcheerder, Prins Bernhard een vreemdganger, jager en kreeg en passant ook wat geld uit Lockheedkringen. Maar toen Wim T. Schippers (hij is pas overleden) een persiflage van Juliana als spruitjeskoningin op tv maakte, vond mijn koningsgezinde vader dat echt niet leuk.
Wat voor mijzelf ook niet leuk was dat ik op vrijdag 27 april 1967 toen heel Nederland vrij was vanwege de geboorte van Willem-Alexander in een heel leeg Groen van Prinsterer-lyceum toch het schriftelijk examen Handelswetenschappen van 09.00-12.00 en ’s middags de Franse vertaling van 13.30-15.30 moest afleggen. In de pauze kregen we van de chagrijnige conciërge als troost een beschuitje met blauwe muisjes. Al die examens op papier heb ik altijd gekoesterd en die kwamen nu van pas.
Prins “Pils.”
De door Sportieve Willem van Buuren ooit afgelegde Elfstedentocht(1986) en de uitgelopen New York Marathon (1992), het huppelen tussen kortgerokte hockeymeisjes op de Olympische Spelen (2024), maakten kroonprins Pils en Maxima toch bij een groot publiek populair. Toen hij na enkele Nederlandse probeerseltjes met mooie Maxima op de proppen kwam, stal hij (of liever zij) meteen mijn hart:
“Dat was een beetje dom, hè”, was het eerste wat ze over hem zei na een verkeerde opmerking over haar Argentijnse vader, minister in het kabinet van Videla. Willem-Alexander maakte als Kroonprins en Koning heus wel wat kromme vergissingen die zij meestal weer snel recht praatte. Maxima durfde zelfs recent Trump met een scheef mondje te parodiëren, toen hij op Soestdijk logeerde. Hij zal later vergeefs op haar kamerdeur geklopt hebben, want een slaapmutsje nuttigen met naar zijn eigen oordeel de slimste man ter wereld, daar kan zo’n Argentijns meisje toch geen ‘nee’ tegen zeggen. Vriendje Epstein klopte toch ook vaak op slaapkamerdeuren.
Antipathie
Ik vind Maxima een mooie vrouw en ze heeft ook nog een leuk Spaans accent. Maar is Maxima de enige vriendelijke en charmante Argentijnse? Ja, vanwege haar vaders capriolen was hij niet getuige van haar huwelijk en de koninklijke tranen die langzaam biggelden op haar trouwdag. Ik heb zelden plaatsvervangend medelijden met mensen, maar toen wel. Ze schonk in haar huwelijk Willem drie mooie meiden, en je kunt haar ook geen Dwaze Moeder noemen. Die hebben in dat land heel andere problemen.
Op voetbalgebied ligt mijn sympathie helemaal niet bij Argentinië. Toen we thuis net zwart-wit tv kregen, waren Uruguay en Argentinië op het WK in Engeland (1966) grote spel bedervende schoppers. De naam Antonio Rattin schoot me weer te binnen, toen afgelopen zaterdag in een persbericht vermeld werd dat hij overleden was: hij werd 89 jaar. De naam Rattin was echt symbolisch: hij weigerde namelijk het veld te verlaten toen hij eruit gestuurd werd door de Duitse scheidsrechter Rudolf Kreitlein (zo heette de man echt). Bij mijn weten is hij de enige WK-interlandspeler die ooit onder politiebegeleiding van het veld moest worden gehaald.
Die Zuid-Amerikaanse mentaliteit mag dan een voetbalkwaliteit genoemd worden, ik erger me dood aan hun grove overtredingen, de aangeleerde acteertalenten en de talrijke schwalbes. En waarom is iemand aan zijn shirtje trekken op het middenveld geel, maar mag je in het strafschopgebied iemand omhelzen, knijpen en naar de grond trekken zonder een strafschop tegen te krijgen. Ik heb er geen uitgedeeld zien worden tijdens dit WK. Koeman had dus Wouter Goes moeten selecteren.
Een historisch overzichtje
In september 1970 speelde Feijenoord voor de wereldbeker tegen Estudiantes in Buenos Aires. Het werd 2-2 en een slagveld (desgewenst slachtveld) en de thuiswedstrijd later ging de geschiedenis in als de partij met het brilletje van Joop van Daele. Middenvelder Pachamé brak het na het doelpunt van de bonkige spits in tweeën. Dat enge mannetje doet me nu terug denken aan de huidige Argentijnse middenvelder Paredes die alle trucs uit zijn brillenkoker haalt. En dan ook nog die onschuldig opgestoken handen.
In 1978 werd het WK in Argentinië georganiseerd. Vanwege het dictatoriale systeem daar startten Neerlands Hoop ( Freek de Jong en Bram Vermeulen) een publiekactie om er niet heen te gaan met het Nederlands elftal. Maar er was geen Hoop dat het zou lukken. Nederland durfde natuurlijk geen ‘nee’ te zeggen, Cruyff wel, maar die mocht gewoon niet mee van zijn vrouw vanwege de vorige zwembadscènes in Duitsland 1974.Argentinië werd in de groepsfase met 4-0 verslagen.
Het thuisland moest van dictator Videla en zijn corrupte FIFA-vriendje Havelange wereldkampioen worden. In de halve finalepoule verkocht Peru de wedstrijd tegen Argentinië met 6-0. De Argentijnen eindigden door het betere doelsaldo. boven Brazilië dat een paar uur eerder zijn wedstrijd had gespeeld. Uitrekenen hoeveel je er moet scoren. Journalisten beweerden later dat Videla in de rust de Peru-kleedkamer had bezocht. In Brazilië vond men dat Havelange een landverrader was. Het jaar daarna werden er scheepsladingen graan naar Peru gestuurd. De arme bergbevolking had weer te eten.
De WK-finale begon al met een incident. De gipshand van Rene van de Kerkhof werd niet toegestaan door de Italiaanse scheidsrechter Gonella. Trainer Ernst Happel had destijds wel guts: “Kein geloel, Dan spelen we niet, geef ze gewoon de beker maar.” Dat harde standpunt redde de aftrap in een bomvol en heetgebakerd stadion van Buenos Aires. Het werd weer een ordinaire schoppartij togestaan door Gonella.
Gelukkig schoot Robby Rensenbrink twee minuten voor tijd op de Argentijnse paal, anders was Nederland niet veilig teruggekeerd. Het vliegtuig stond al klaar voor de dropping. In de verlenging werd het 3-1. Sport en politiek gescheiden, ammehoela.
In Mexico 1986 maakte de hand van Diego Maradonna en zijn aanbeden God het einde aan de kansen van vijand Engeland. Het was sportiever geweest als hij het tijdens de wedstrijd had opgebiecht. Dan was hij mijn inziens een grotere voetballer geweest dan dat hij geëindigd was als drugsverslaafde. Messi en Maradonna, ik heb niets met ze.
Het WK in Frankrijk 1998. In de kwartfinale was Argentinië de tegenstander. Het was weer een hard en onsportief duel onder leiding van de Mexicaan Carter. Arthur Numan kreeg na twee keer geel de rode kaart, maar de koele Edwin van der Sar lokte bij Ariel Ortega een kopstoot uit en die kon dus ook vertrekken. Tien tegen tien is toch wat eerlijker, vond ook Carter. Dennis Bergkamp maakte zich in de slotfase onsterfelijk met een droomgoal die alle voetballiefhebbers zich herinneren.
In 2006 ( WK Duitsland) werd het in de groepsfase 0-0. Leuk werd het nooit. Beide landen gingen door.
In de halve finale van 2014 in Brazilië werd de eindstand ook 0-0 en de strafschoppenserie mondde uit in natuurlijk een nederlaag 2-4 (Messi scoorde toen wel, Vlaar en Sneijder misten). Nederland werd in dat jaar derde.
In de winter van 2022 was de stand na 90 minuten en een heel irritante wedstrijd 2-2 (Woutje W.). Na strafschoppen werd het 3-4 (Van Dijk en Berghuis misten, Messi scoorde). In het duel werden 14 gele kaarten uitgedeeld. Messi liet zich van zijn slechtste klant zien door Van Gaal belachelijk te maken. Argentinië werd later tegen Frankrijk wereldkampioen
Wereldkampioen 2025
Het komt nooit meer goed in dit voetbalhuwelijk tussen de twee landen. Ondanks Willem en Maxima. De route van Argentinië in dit toernooi was al heel vroeg uitgestippeld. Infantino had in december 2025 al bij de loting besloten dat de finale Frankrijk-Argentinië moest worden. Het liefst nog Argentinië-VS., opdat Trum weer allerlei veren ergens in kan steken. Alle scheidsrechters en VAR-juryleden wisten het en weten het. Wilde Makkelie (Good cop, bad cop) misschien niet meewerken aan het grote complot, want hij zit inmiddels in de Boeing Triple Seven naar huis. Zijn laatste optreden was een onschuldig wisselbord langs de lijn ophouden. Maar dat mochten de dames die faalden ook. Alleen Higler mag blijven, dat zegt genoeg.
Hier enkele bewijzen van mijn complottheorie: de niet gegeven rode kaart van Messi tegen Algerije, de talrijke onbestrafte overtredingen van Romero, Mac Allister, de eerder genoemde Paredes en De Paul, de afgekeurde VAR-goal van Egypte in de achtste finale, het lullig wegzenden van de Zwitserse spits Embolo in de kwartfinale. Engeland kan zijn borst natmaken, anders wordt het niet ‘ England is coming home, maar going home’.
Wie nu Tagliofico en Lisandro Martinez met het mes tussen de tanden ziet spelen, begrijpt ook dat na hun transfer Ajax nooit meer op hetzelfde topniveau heeft gespeeld. Tagliofico of Hato? Martinez of Gaeei?
Ze schoppen om zich heen en vallen als stervende zwanen als ze zelf een tikkie terug krijgen. Als je over een schwalbe spreekt, dan had de Portugese scheidsrechter Pinheiro in de kwartfinale veel meer geel moeten trekken Pinheiro betekent in het Portugees overigens ‘pijnboom.’ Zeker toepasselijk voor Zwitserland.
Ik had besloten na de onmiddellijke FIFA-uitspraak van de balchip die niets gemerkt had van de stroomkabel van de camcorder boven het veld in Miami (het doelpunt van Bellingham) niet naar de nachtwedstrijd van 03.00 te kijken.
Op mijn Samsung 55 inch had ik de wedstrijd geprogrammeerd: je kunt dan later de drinkpauze, de rust en alle krampbehandelingen doorspoelen.
Het apparaat heet een smart-tv, maar toen ik om zondagmorgen om zeven uur opstond om in mijn eentje in alle rust de wedstrijd van Argentinië te bekijken, kwam hij niet verder dan de 95e minuut, omdat zo’n Smartding geen rekening met de verlenging houdt. Het beeld ging plompverloren op zwart. Het was 1-1 en spits Embolo zat huilend in de catacomben. Een zondagvloekje.
Toen kwam mijn uitgeslapen echtgenote de kamer inlopen; het was half negen en vrolijk verklapte ze dat Argentinië met 3-1 had gewonnen.
Het laatste wat ik van haar hoorde, toen ik de buitendeur achter me dicht trok:
“Dat was een beetje dom, hè?”
Ja, Maxima is voor mij echt de enige.
